22 februari – 1 maart 2026. Terwijl E met zijn vader op reis was naar India, was het tijd voor mijn eerste solo lange afstandswandeling. Als overwinningstocht op het herstel van mijn langdurige hielspoorblessure. Na enig twijfelen besloten om de West Highland Way te lopen, een pad waarvan ik nooit had gedacht hem te lopen: te toeristisch, te veel saaie paden, te veel Amerikanen. Maar ook: goed gemarkeerd, overal toestemming voor wildkamperen en veel bruikbare infrastructuur. En in februari zullen er toch niet veel mensen lopen?

Het bleek een schot in de roos. Prachtig in februari door de hoeveelheid watervallen en stroompjes van smeltwater. Daarnaast uitgestorven paden, op 3 tieners in een bothy na geen andere wandelaars tegengekomen. Twee serieuze regendagen en verder een voldoende voor het weer. Een uitstekend voor de fitheid: van hielspoor geen sprake!! Alleen dat al maakt deze wandeling onvergetelijk, na een ruim halfjaar weer op pad met de tent en dagen onafgebroken buiten.